Ir al contenido principal

Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como ramón otero pedrayo

Otero Pedrayo, Arredor de sí

Rosalía é a figura central do Rexurdimento decimonónico, a que hónrase merecidamente por ser quen, con Cantares galegos (e posteriormente coa máis complexa, intima e lograda Follas novas ), encabeza o rexurdir das letras galegas , mais só escribe en galego poesía. A prosa a redacta en castelán porque non considera o galego unha lingua para ensaios e novela. Pero esta maxistral poetisa trabúcase niso; de demostralo encárganse Castelao , Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, o autor máis prolifico en lingua galega, e outros escritores e intelectuais do grupo Nós no século XX. Por citar unha obra dos nombrados, dicir que Os dous de sempre (1934), O porco de pé (1927) e Arredor de sí  (1930) son mostras dunha literatura frorecente na narrativa —na poesía xa acadara nas cantigas medievais e en Rosalía, Curros e Pondal un nivel que nada tiña que envexar a calquera outra lingua—, rica e viva que na década de 1920 intenta abrirse camiño no que adoitaba chamarse alta cultura e establecer...

Pondal, explicado por Otero Pedrayo

Admiro y amo el lugar donde nací, su cultura, su arte, su paisaje, pero nunca he creído ni sentido que sea mejor o peor que otros lugares, puesto que no considero posible ni necesario comparar sentimientos y características humanas que son universales, aunque también existan particularidades locales (y estas, al ser particulares, no puedo compararlas, solo localizarlas). Además, desde niño sospecho que en cualquier rincón del mundo hay mucho que rascar y que mejorar, y en todos hay cosas hermosas y personas a quienes admirar y de quienes aprender; también de quienes huir y a quienes ignorar. Por otra parte, y esto es un gusto personal, en general, no suele apasionarme la poesía. Quizá no he leído suficientes versos para dejarme seducir por el heterogéneo universo literario al que Baudelaire ,  Rosalía , Rilke , Darío o Neruda entregaron sentimientos, emociones y lo mejor de su arte; pero esto no quiere decir que no existan poemas que recorran mi interior cargando de electricidad ...