Ir al contenido principal

Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como rosalía de castro

Rosalía e a súa voz libre

Na memoria popular (de quen non percorreu as súas liñas e os seus versos), fica a imaxe dunha Rosalía que sofre en Follas Novas (1880) e a da poetisa que revindica a identidade do pobo galego en Cantares Gallegos (1863), pero a escritora era máis que unha chorona ou unha galeguista, etiquetas que chegarían despóis. Rosalía era unha muller que tiña clara conciencia de ser muller, nai e galega, e de que selo acarrexaba inxustizas sociais. Máis aínda, era quen de saber que na súa época ser muller, nun mundo xa non so de homes e para homes, senón tamén de ricos e pobres, de cidadáns de primeira e de terceira, de opresores e oprimidos, enmudecía as voces discordantes e, sobre todo, pechaba as bocas femininas, a súa posibilidade de falar, de dicir quen é e de expresar canto sinte ou o que lle pete. Pero ela non calou. Falou e contra esa inxustiza protestou. Mais Rosalía non carecía de ironía, enerxía e clase ao facelo, pois non era a imaxe pasiva que ollou o mundo no mar de bágoas no que o...

Mi tierra, de Rosalía de Castro

Mi tierra, de Rosalía de Castro     A un tiempo, cual sueño que halaga y asombra, de los robles las hojas caían, del saúco brotaban las hojas.    Primavera y otoño sin tregua turnan siempre templando la atmósfera, sin dejar que no hiele el invierno, ni agote el estío las ramas frondosas.    ¡Y así siempre! en la tierra risueña, fecunda y hermosa, surcada de arroyos, henchida de aromas;    que es del mundo en el vasto horizonte la hermosa, la buena, la dulce y la sola; donde cuantos he amado nacieron, donde han muerto mi dicha y mis glorias.    De vuelta está la joven primavera; mas ¡qué aprisa esta vez y cuán temprano! ¡Y qué hermosos están prados y bosques desde que ella ha tornado!    Ha vuelto ya la primavera hermosa; siempre vuelve la joven y hechicera; mas ¿en dónde, decidme, se han quedado los que partieron cuando partió ella? Esos no tornan nunca, ¡nunca!, si es que nos dejan.    De sonrosada nieve, salpic...

Rosalía está de cumpre

Dende que teño memoria, lembro a presenza de Rosalía de Castro; e así, a sua idea asoma no meu libro Rincones sin esquinas . Polas súas páxinas reaparece a poetisa, sexa nun verso, no nome do instituto onde cursei bacharalato o nun encontro temporal imposible, porque, non hai dúbida, o seu legado forma parte da miña identidade. Hoxe, en Galicia e, polo tanto, tamén na cidade onde ela naceu o 23 de febreiro de 1837 —na sua biografía Xesús Alonso Montero apunta que o 24—, celébrase o seu día, pero no creo que unha soa xornada poida celebrar a arte e a humanidade desta xenial poetisa que chega a nos como unha das voces máis sobresaintes da poesía galega e castelán; e certo que tamén escribiu prosa… Desde que tengo memoria, recuerdo la presencia de Rosalía De Castro; y así, su idea asoma en mi libro Rincones sin esquinas . Por sus páginas reaparece la poetisa, sea en un verso, en el nombre del instituto donde cursé bachillerato o en un encuentro temporal imposible, porque, no hay duda, su ...

Rosalía e os escaparates

Cadro dedicado a Rosalía de Castro (Santiago de Compostela, 1837 - Padrón, 1885), obra de Manuel López Garabal, por encargo da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela, no ano 1970. Sinto indiferenza polos escaparates, pero xa se exhiben neles camisetas, mochilas, bolsos, cuncas e outros obxetos con retratos de Rosalia ou de Castelao como reclamo, a miña indiferenza transfórmase en rexeitamento e, cal home araña, de quen tamén véndense prendas e máis, súbome polas paredes e penso que lle parecía á unha e ao outro verse convertidos en reclamos comerciáis, cal histrións, tiburóns, dinosaurios, magos infantís, bonecas loiras, debuxos Disney ou superheroes inexistentes. Entón, desexo que Rosalia rime o seu desengano e Castelao debuxe en dous de sempre a súa disconformidade empapándoa de humorismo e de recoñecible ironía gráfica. Pero sei que ningún deles pode evitar xa ser vistos en imaxes de consumo que perden a esencia de quen son; ao menos de quen os gal...

Rosalía y el primer loco

Era una madre “instruida” y al tiempo cariñosa. Era una mujer con alma triste y generosa, una luchadora en su eterna enfermedad y en la derrota, una voz sincera que cantaba en versos y hablaba en prosa, pero sobre todo cantaba y hablaba con el corazón, a menudo herido. Uno de los grandes pesares de Rosalía fue la pérdida de dos de sus hijos, un niño, de un año de edad, y una niña, que nació muerta. En su última novela, El primer loco , ambientó la trama en su querida carballeira de Conxo (Santiago de Compostela), donde en 1856 se produjo el banquete al que acudieron obreros y estudiantes para brindar con versos de igualdad y libertad de la mano de los poetas Aurelio Aguirre y Eduardo Pondal mientras, en la ciudad, voces, exclamaciones y protestas reaccionarias tildaban de escándalo y de revuelta aquella ya mítica reunión. Quizá también la poetisa gallega estuviese allí; si no en cuerpo, sí en las mentes de esos compañeros de generación que rimaban las ilusiones que también eran las ...

Un brindis por Aurelio Aguirre

Al contrario que su amiga Rosalía de Castro, que lloró su temprana muerte en un poema que puede leerse al final de este texto, Aurelio Aguirre, el otro romántico nacido en Santiago de Compostela, cayó en el olvido de sus paisanos poco después de ahogarse en las aguas del Atlántico, en la playa de San Amaro; hay quien dice que por accidente y quien por voluntad propia. En todo caso, se cumplía la “maldición” del poeta romántico: morir joven y dejar una obra poética llena de sentimientos y emociones. La de alguien en quien vida y pasión se funden, en quien lo racional y lo irracional se confunden… <<¡Pobre Aurelio, —se lamenta a Murguía en Los precursores—, de haber vivido, qué de desencantos hubieras experimentado! ¡Ah, más te vale dormir medio olvidado en tu sepulcro, que no ver lo que hemos hemos visto otros menos afortunados, puesto que vivimos y sabemos por experiencia hasta dónde alcanza el agradecimiento de los pueblos! ¿Qué hubieras hecho en el mundo, tú que no conocías más...

Rosalía de Castro (1968)

Ben sei que non hai nada novo en baixo do ceo, que antes outros pensaron as cousas que ora eu penso. E ben, para qué escribo? E ben, por que así seamos: relox que repetimos eternamente o mesmo. Rosalía de Castro: Follas Novas . Rosalía de Castro (1837-1885) fue un ejemplo magistral de una escritora que habla de sí misma, puede esconderlo entre ficciones y versos o repartirlo entre sus personajes, pero ni las novelas ni los poemas pueden tapar que el origen de cuanto escribe está dentro y no fuera, aunque el exterior marque las impresiones que verán luz en palabras y rimas. Cuando me refiero a hablar de sí misma no solo aludo a las circunstancias personales, sino a como la escritora interpreta su época y aquello cuanto ve y siente. Sus escritos desvelan una mujer diferente, ya el mero hecho de ser mujer y escribir poesía o prosa, en gallego o castellano, podría ser considerado en el siglo XIX un hecho excepcional, pero Rosalía era una excepción porque no solo se adelantó a su...