Ir al contenido principal

Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como eduardo blanco amor

Parranda (1977)

<<Galicia y lo gallego pasan a ser el motivo profundo de una racionalidad que consiste en reírse ante la muerte. De algún modo, el tema transciende a lo universal. La generación a la que yo pertenezco, en cuanto a “concienciación” de lo gallego, trabajó para no contentarse con los apriorismos de nuestros devanceiros : Galicia postrada y mártir, víctima de un signo histórico y de una domesticación psicológica a lo largo de casi seis siglos sin presencia histórica. Yo suelo decir que todos los siglos, desde la aparición de la imprenta hasta muy entrado el siglo XX, no hay impreso que configure literatura de invención. Nosotros no partimos de una Galicia implorante de comprensión ante los pueblos hermanos españoles. Nuestro lema —y así se escribió— era “Galicia, célula de universalidad”, La parranda dirigida por Gonzalo Suárez , llega, quizá sin saberlo, a la realización de esta premisa. Si las cosas resultan como deberían resultar, nadie podrá ya evitar que una de las películas má...

Eduardo Blanco Amor e "A esmorga"

<<En A esmorga viven e morren facendo burradas e disparates, que é unha das dimensións da historia galega que está no xermolo da nosa vida feudal, unha vida de loita, de disparates.>> Trala lectura das conversas con Eduardo Blanco Amor (1), o único disparate que ocorreúseme foi dar un chimpo no tempo e regresar á clase de Lingua e Literatura Galega que quizais só sexa invención da miña mente. Senteime na lembranza dunha aula do instituto e sentinme distorsionado entre rostros que imaxino e aqueles sen trazos que xa non podo imaxinar. Alguén fala, máis ben, vocea baixo o seu bigote escuro e xenerosamente poboado, pero as súas verbas sobre A esmorga apenas dinme. En realidade, si me din, aínda que o seu significado o descubro naquilo que non expresan oralmente. A mensaxe oculta non é súa, é miña, poida que do eu que pensa hoxe. Advírteme que desconfíe da obrigatoriedade da lectura imposta por sistema e costume, e que me decante por o desexo de ler sen que alguén force as mi...