Memorias dun neno galego, no teatro

Cando vin anunciada a súa representación, alá por novembro de 2025, souben que quería vela; mais todavía non estaban as entradas a venda. Bo, bufei, agora toca estar atento porque seguro que as entradas voan. Era conscente do tirón que tiña a novela na que baséase, pois marcou a varias xeracións de galegos, aínda que só fose por ser lectura obrigatoria na defunta EXB e un dos libros de referencia da literatura galega no exilio —publicada por primeira vez en Bos Aires (Arxentina), en 1961—. Así que, en canto puiden, fíxenme con tres entradas, pois pensei que sería un bo agasallo de reis para dúas persoas cercanas que tamén gustan do teatro. Aínda faltaba máis dun mes para a estrea, que foi o día 8 de xaneiro. Claro que esa non era a miña xornada, a miña chegarían dez días despóis. Foi entón, o domingo 18, cando sentéime no Salón Teatro de Santiago de Compostela e díxenme a ver como saíu o conto. E así, un día máis, ante un cheo absoluto, representábase Memorias dun neno labrego, a adaptación teatral da novela de Xosé Neira Vilas levada a cabo polo Centro Dramático Galego e Contraproduccións, e confeso que gustoume aínda que, por momentos, apelase ao sentimentalismo e caese en zonas comúns, pero quen non o fai algunha vez? —Eu mesmo, ao dicir isto— Máis prevalecía o bo facer do elenco, encabezado por Xúlio Abonjo, que daba vida a Balbino, un neno de aldea, un ninguén, e o sentimento que tantos galegos recoñecenos ao instante, pero non é da nosa exclusividade, pois retornar, viaxar na memoria e intentar recuperar fragmentos de quen fomos é obra, exercicio e necesidade de cada persoa. Aparte da entrega do reparto, e do imaxinativo uso do espazo escénico, sen necesidade de ningún alarde pirotécnico, so unhas proxeccións, uns baldes metálicos e moita terra, que tanto representa para os vivos, se cadra tamén para os mortos, un dos acertos da obra escrita e dirixida por Cándido Pazó é a mezcla chapliniana de risa e pranto, de comedia e drama, pois toda existencia reúne ambas para facernos quen somos, quen fumos e quen seremos, fragmentos e ecos que nos reconstrúen e escóintanse sempre en presente…