Ir al contenido principal

Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como rafael dieste

Rafael Dieste, Historias e invenciones de Félix Muriel

<<Un hueso es un hueso. Dos, son dos. Y muchos pueden no ser un esqueleto. Yo sé esto y lo otro y lo de más allá, y no sé más que cuando no sabía esto ni lo otro ni lo de más allá…>>, leo que reflexiona Anselmo, el personaje del cuento de Rafael Dieste La peña y el pájaro , páginas después de escucharme suspirar un “no sé” de tantos que desaparecen y reaparecen en el tiempo y en el pensamiento. Aunque lleve una partícula negativa, el  decir “No sé…” no niega saber, abre la posibilidad e introduce la duda, tal vez un interrogante o incertidumbre que puede deparar una idea peregrina, pasajera, viajera, de ida y vuelta o solo de regresar a un punto sin retorno o de partida… No sé… puede que la vida sea una imposibilidad repleta de posibilidades o una posibilidad salpicada de imposibles, una constante búsqueda de uno mismo, de su lugar, de sus dudas, de sus gentes, de sus historias, de sus invenciones... No sé…, pero, en todo caso, la considero un aprendizaje a trompicones ...

Rafael Dieste e Dos arquivos do trasno

Avanzaba na lectura e non deixaba de repetirme pensamentos de admiración pola desbordante fantasía e sabedouría contista que Rafael Dieste espalla en Dos arquivos do trasno , cuxa primeira edición aparece en 1926 e conta oito relatos que marcan un paso decisivo no relato en galego: moderniza o xénero. A versión definitiva, a publicada en 1973, suma vinte historias en apariencia sen relación entre elas; mais non é difícil descubrila na presenza da soídade, da fantasía, do misterio e da morte —entre o cotiá e o extraordinario, no monte ou no mar— e na fina ironía do autor, un dos poucos da época Nós que era galego falante. Segundo conta Eduardo Blanco Amor : <<nosotros éramos castellano parlantes. Todos, incluido Otero Pedrayo. No sé si Castelao… Pero no, ni Castelao ni Dieste. Los dos hablaron siempre en gallego porque eran de Rianxo, que es un mundo aparte, y allí el lenguaje universal es el gallego. Y se les nota. Nuestro gallego es más de superestructura>> (1) O de Dieste...