Ir al contenido principal

Entradas

Entrada destacada

Rincones sin esquinas: presente abstracto

Rincones sin esquinas: presente abstracto Por Antonio Pardines La vida es tan breve que solo cuando nos situamos en un punto avanzado observamos que el ayer distante, el ahora fugaz, el porvenir menguante forman un suspiro en el que a veces nos buscamos en los recuerdos y en las posibilidades; o nos vemos tentados al carpe diem, esa idea expresada por Horacio que invitaba a apurar al máximo lo que llamamos existencia, como si el hacerlo fuese posible y nos liberase, nos hiciese dueños de nuestras vidas y de nuestras decisiones. ¿Y los esclavos? ¿También ellos podían escoger vivir el momento? ¿O el buen poeta solo se refería a los patricios? Claro que Horacio solo fue quien lo expresó por primera vez en Odas (o así se le atribuye); otros llegaron después para animar a cosechar el día. Pero vivir el momento no implica plenitud ni ser productivo —no me refiero a cuestiones laborales, que la mayoría son útiles para unos pocos, pero improductivas para los individuos que las asumen y llevan...
Entradas recientes

Ser e voltar (2014)

Tarkovskís e Bressóns Por Antonio Pardines Galardonada en varios festivales, entre eles Cans (Pontevedra) —a primeira película de non ficción en gañar na festa cinematográfica celebrada cada ano no municipio do Porriño—, Ser e voltar (2014) é unha curtametraxe meta cinematográfica de Xacio Baño que a un galego calquera como min podería soar forzada. O seu afán de enxebrismo ou o seu camiñar polo bosque de eucalipto, a árbore máis odiada de Galicia, soan igual de ríxidos ca a avoa vestida coa típica bata que as nosas nais lucían nas cociñas das aldeas e das vilas, antes de que o mundo dese o que ata o de agora é o seu último arreón. Pero o certo é que me parece un filme que pode pasar por caseiro, dito doutro xeito: feito pola man dun mozo que ten unha cámara e unha ilusión, amén duns protagonistas cúmplices: os avós que se prestan a dicir ou calar, incluso a morrer na fantasía do cinema. Pero, ante todo, Ser e voltar é a idea feita audiovosual de defender a súa elección profesional —...

Hunter (1986)

Cazadores en el espejo Por Antonio Pardines En mi tierra dicen que el Sil lleva el agua y el Miño la fama. Un dicho similar me valdría para establecer una comparación entre las dos primeras películas por las que asoma el personaje de Hannibal Lecter, cuyo atractivo se me escapa tanto en la caracterización de Brian Cox como de Anthony Hopkins. En ninguno de los dos casos dicho personaje me aporta algo, no me plantea interrogantes ni me sitúa ante algo interesante, algo porque no veo en él a alguien. Pero vamos al dicho, antes de que se escape la corriente y no pueda volver sobre ella: El silencio de los corderos ( The Silence of the Lambs , Jonathan Demme, 1991) lleva la fama (los aplausos y el lleno en la taquilla) y Hunter ( Manhunter , Michael Mann, 1986) una psicología emocional menos impostada, menos preparada para lucir el palmito en la pantalla. Pero esto no habría podido decirlo hace unos días, porque no recordaba nada de esta primera adaptación cinematográfica de Red Dragon ,...

Bailes, marcialidad, soledad y camaradería, ¿qué nos queda de aquella cacería?

Bailes, marcialidad, soledad y camaradería, ¿qué nos queda de aquella cacería? Por Antonio Pardines Un libro honesto no es aquel que presume serlo, ni el que dice basarse en la realidad, que es aquello que nos llega por los sentidos, los cuales, según aquel griego de anchas espaldas, eran engañosos. Un libro honesto, me digo, es simplemente el que nace del escritor y no toma por idiotas a los lectores, por eso les exige, porque sabe que su exigencia es muestra de respeto a la inteligencia del lector. Ese autor sería algo así como la suma del consciente, del inconsciente y del subconsciente, así como de las máscaras y de la desnudez que se oponen. Pues eso es lo que hallo en Sándor Márai y El último encuentro  (1), una novela que dice tanto como invita a pensar en los silencios y en los espacios vacíos. A partir del capítulo 10, el viejo general se erige prácticamente en la única voz que se escucha, pero el silencio de Konrád no solo otorga, sino que permite reflexionar ya no so...

Fragmentos de nada: O Gagarin

Fragmentos de nada: O Gagarin Por Antonio Pardines Chamábamoslle o Gagarin porque o seu nome era Iván Gago Arines e sempre andaba na lúa. Non había día nin clase na que o mestre lle preguntase e o Gagarin escoitase que falaba con el. Nin a berros conseguía que lle prestase atención. El seguía ao seu. E que era o seu? Soñar? Paspar? Nunca o souben e agora cústame imaxinalo. Era baixo ou alto para a súa idade? Gordo ou fraco? Tiña voz de pito? Só lembro o seu flequiño escuro ou claro cubrindo parte da fronte e que levaba anteollos de pasta, tampouco é que daquela houbese moitos modelos a escoller nin que fose moda de xente guapa. Pero ninguén lle cantaba «catro ollos capitán dos piollos»; que non había tantas lendres nin «saltacacholas» que chupasen o sangue como presumían os anuncios daquel «Filbi», diaño de champú!, que tanto empeño tiña en asustar as nosas nais. Pobre delas, pobre de nós, mais a miña era das que os cazaban e dábanlle matarile cos dedos. Que non farían cuns paus chines...

El turista accidental (1988)

Reduciendo distancias Por Antonio Pardines Un fulano va y dice aquel «Yo soy tu padre» y trasciende más allá de lo esperado. Incluso se convierte en icono pop, tan mediático que ni siquiera se piensa quién le puso esa frase en boca. ¿Fue Leigh Brackett o Lawrence Kasdan? ¿O por el tono pastel, George Lucas, Danielle Steel o Corín Tellado? En todo caso, remite a las películas y a los guiones de Lawrence Kasdan, en los que dominan los lazos humanos y también la aflicción y el conflicto que conducen a la distancia y al aislamiento que sufren personajes como ese padre o Macon (William Hurt), que debe superar su desierto para volver a sentir la compañía curativa del otro. El cine de Kasdan es, finalmente, esa necesidad de establecer comunicación y comunión con el otro; sucede incluso en Fuego en el cuerpo ( Body Heat , 1981), su elogiado debut en la dirección de largometrajes, o mismamente cuando parece que hace cine de género: en los wéstern Silverado (1985) y Wyatt Earp (1994) o en la ...

Caso 137 (2025)

Espejismos y videocámaras Por Antonio Pardines ¿Hay bolígrafo más incómodo que uno de cuatro colores? Sí, el de seis o el de ocho. Pero ese bolígrafo tan de la década de 1980, que volvió a ponerse de moda ya entrado el siglo XXI, es con el que la inspectora protagonista de Caso 137 ( Dossier 137 , 2025) apunta lo que le cuentan los testigos de la manifestación y de la carga policial producidas el 8 diciembre de 2018 en las calles de París, las mismas en las que los comuneros o los del 68 demostraron su disconformidad con el sistema. Pero se dice que los tiempos han cambiado y a Stéphanie Bertrand (Léa Drucker) le han encargado la investigación de los policías antidisturbios que agredieron al joven cuya madre expresa que le hirieron de gravedad sin que mediase amenaza por su parte. Este es el punto de arranque para que Dominik Moll realice otra película sobre policías, aunque desde una perspectiva distinta a la exhibida en su exitosa La noche del 12 ( La nuit du 12 , 2022), pero tampo...

Fragmentos de nada: ir de grolos

Fragmentos de nada:  Ir de grolos Por Antonio Pardines Fai anos, cando adolescente, tiñamos na miña cidade natal o costume de facer o París-Dakar, unha tolemia que non cruzaba o deserto, senón o Franco, empezando no local da rúa Bautizados, o que hoxe está decorado con menús xigantescos como reclamos para turistas, e acabando no Senegal que está fronte á oficina principal de Correos, agora, na súa parte exterior cara Fonseca, convertida en fogar de senfogares. Poida que algún deles lembre o percorrido, incluso que o fixera na súa mocidade. Eran tempos de promesas, de xuventude, de troulas, era un mundo condenado a desaparecer sen sabelo. Porque un mozo nunca pensa desaparecer. Quizais por iso eramos indestructibles de pouca monta nunha cruzada salvaxe polo Franco adiante. Aínda que no seu inicio prometía festa rachada, pois nós nunca o faciamos por competir, senón por botar unhas risas. Mais non todos alcanzaban a terra prometida, e a ledicia inicial deixaba paso a outra cousa. Moi...